Bikesh Deshar

प्रसङ्ग नेपालको! नेपाल—एक अद्भुत, अनन्त बगैंचा—जसको अन्त्य न समयले पाउँछ, न यात्रुको पाइला थाक्छ। यति विशाल, यति रहस्यमयी, कि आदि कालखण्डका यात्रुहरूले पनि यसको सम्पूर्ण सौन्दर्य देख्न सक्दैनन्। प्रत्येक मोडमा, प्रत्येक कुना-कन्दरामा, प्रकृतिले आफ्नो चमत्कारहरू सजाएकाे छ। यस्तै एक स्वर्गीय सौन्दर्य हो—रारा ताल। निलो आकाशले निहारिरहेको, पहाडले अंकमाल गरेको, र मनले कहिल्यै बिर्सन नसक्ने विशाल जलकुन्ड, जसले आत्मालाई बोलाउँछ—शान्तिको गहिराइमा डुब्न। हरेक वर्ष म एउटा वा दुइटा ट्रेकिङ गर्छु। हाइकिङ भने महीनामा दुई ओटा गर्छु। नेपालको सौन्दर्यलाई साँच्चै कदर गर्ने हो भने, पैदल यात्रा नै उत्तम माध्यम हो। त्यो अनुभव यति गहिरो हुन्छ कि शब्दले बयान गर्न कठिन पर्छ। तर २०८१ साललाई विदाई गर्न यो पटक पैदल यात्रा होइन, A Road Trip to Rara National Park को योजना बन्यो। आखिर, सबै कुरा अनुभव नै त हो—हरेक यात्रा, हरेक मोड केही न केही सिकाइ लिएर आउँछ। रारा ताल जति स्वर्गीय छ, त्यहाँ पुग्न भने त्यति सहज छैन। यात्राको चौथो दिनमा मात्र हामीले त्यो अनुपम सौन्दर्य आफ्नै आँखाले अवलोकन गर्ने सौभाग्य प्राप्त गर्‍यौ...

हरेक वर्ष, हामी हाम्रो जीवनलाई जति सकिन्छ त्यति धेरै बाहिरी साहसिक यात्राहरूले भरपूर बनाउँछौं। हरेक यात्रा हामीलाई भिन्न अनुभव दिन्छ, चाहे राम्रो होस् वा नराम्रो। मैले यो पदयात्रा एक वर्षअघि योजना बनाएको थिएँ, जब म चुरे पर्वत श्रृंखलाको बेथानचोक टुप्पोमा पुगें। हाम्रो गृहनगरका १० जना समूहसँगै म त्यहाँ पुगेको थिएँ। त्यतिबेला मैले उहाँहरूलाई भनेँ, "हामी यहाँसम्म आइपुगेपछि, अब महाभारत पर्वत श्रृंखलाको शैलुङसम्म पनि पदयात्रा गर्नुपर्छ।" शैलुङ समुद्री सतहदेखि ३,१४६ मिटर (१०,३२२ फिट) उचाइमा अवस्थित छ। शैलुङ नेपालकै एक मनमोहक डाँडाको गन्तव्य हो, जुन हिमालय पर्वत श्रृंखलाको मनोरम दृश्य र १०० थुँगा डाँडाहरूको विशेष उपस्थितिका लागि प्रख्यात छ। झण्डै एक वर्षपछि, म अन्ततः शैलुङ पुगें। यस पटक, मसँग प्यारो छिमेकी थिए (म उहाँ लाई ठूलो  बुबा भनेर संभोधन गर्दछु) जो गत वर्ष बेथानचोकमा पनि मेरो साथमा थिए। हामी ७० भन्दा बढी भक्तजनहरूको समूहमा मिसियौं, जुन सबैजना शैलुङ चढ्ने साझा यात्रामा थिए। मैले मेरो बुवा, ठुलो बुवा र आफूका लागि सिट बुक गरेको थिएँ। तर, मेरो बुवाको ढाडमा समस्या भएपछि उहाँ आउ...

IN an unfathomed forest of Phulchoki, which is believed to be evolved in mesozoic era, I remained for more than 5 hrs, walking quietly up and down, photographing and climbing among the surrounding mountains covered with snow. Phulchoki furnishes an equally interesting example of wilderness wholly, or in part, by wide range of flora and fauna and in every direction, the landscape stretched out sublimely away in fresh wildness--- a manuscript written by the hand of Nature alone. It all started with an obsession of walking. On a chilly morning of February 5, 2022, I woke up late and after my morning stuffs, I looked around from our terrace. I saw all the hills and mountains of the Kathmandu valley covered with snow. And I decided to hike Phulchoki, one of the care killing trails of the valley which stretches out 13 km from the base of the mountain.  However, I already hiked this trail with my friend on last December, 2021 when first snowfall of the season hit the valley. With an urge...

THERE is always something deeply exciting, not only in the wilderness of the forest in the mountains, which exert more or less influence over every mind, but in their varied wilderness as manifested by the change in season especially those of mountains in winter. The evergreen forest of the Phulchoki Mountain is indescribably impressive and sublime, but the native Himalayan high altitude oak trees seem to me the best interpreters of the mountain. They are mighty, ever in tune, singing and writing tree-music all their long century lives. Little, however, of these noble trees and their music will you see or hear in the strictly higher elevation of the mountain (above 2650 m). © Nirpesh Sharma I had long been looking from the city that never sleeps and at last, all draw-backs overcome, a friend of mine and I set forth on the second last day of December, 2021, on a 10 mile walk (Chapagaun-Phulchoki Summit) to the top of the valley, 2700 m above from the sea level. As it rained so heavily...